Weervisserij, mossel- en oesterkweek opnieuw bedreigd?

De Zeelandbrug heeft net als andere kunstwerken bepaald niet het eeuwige leven. In de bijna 60 jaren dat deze verbinding bestaat, is het bestaansrecht wel bewezen. In het verlengde van de Westerscheldetunnel willen de provincie en het rijk eind van dit jaar een idee op tafel hebben van de hele route Tussen Bruinisse en Zeeuws Vlaanderen. De vervanging van de Zeelandbrug als onderdeel van deze verbinding doet daarom nu allerlei suggesties opdoemen. Zo wordt gesproken over een bredere brug op een andere plaats, ook een geboorde tunnel wordt als mogelijkheid geopperd. Maar nog een derde vind je vandaag in BNdeStem: een dam dwars door de Oosterschelde….. Het lijkt dat hier een kanon wordt afgeschoten om een een vlieg te raken. Immers, wat betekent dit niet voor de omgeving. Uiteraard worden in het voorstel allerlei nieuwe voordelen opgesomd. Dat de verzoeting van zo’n enorm gebied tientallen jaren tot problemen moet leiden staat er niet bij.

Beeldbank Zeeland: bij een excursie voor leden van Provinciale Staten, voerden vissers actie tegen afsluiting 26-8-1972

Het voorbeeld van de Haringvliet en Grevelingen wordt weggemoffeld onder de opmerking dat elk zout gehouden binnenwater zijn eigen milieuproblemen kreeg. Nou, zou je zeggen, dan moet die Oosterschelde dus open blijven mét getij! Het voorstel wijst naar een andere ‘oplossing’: een dam. Omdat die de minst dure en meest effectieve is….. Jawel, voor de verkeersverbinding klopt dat wel. Het milieu, het leven in zee en de zeewater gerelateerde bedrijvigheid tellen in het voorstel kennelijk niet mee. De eigenlijk museale, unieke weervisserij wordt natuurlijk helemaal over het hoofd(je) gezien.
In Yerseke zal zo’n plan desastreus uitpakken. In de jaren ’70 is, te beginnen vanuit dit dorp zeer succesvol actie gevoerd en gelobbyed, waardoor de reeds begonnen afsluiting van de Oosterschelde werd vervangen door een doorlaatbare schuivendam: de stormvloedkering met een (toen gecalculeerde) levensduur van meerdere millennia. Maar ja, toen was er nog geen klimaatverandering te bespeuren.

We zijn nu amper 36 jaar na de officiële opening verder, en het spook van de afsluiting steekt weer de kop op! Wie weet komt er weer een beweging als toen in de late jaren ’60 ontstond buiten de gebruikelijke overlegkanalen om. Lees daarvoor eens het boek van Paul de Schipper: De slag om de Oosterschelde. Het doet menigeen de ogen openen voor dit unieke estuarium.
Inmiddels komen er ook lezersbrieven bij BNdeStem binnen die nogmaals duidelijk maken hoe men tegen een dergelijk voorstel aankijkt.

Vergelijkbare berichten

  • Fotoreportage Oesterlab

    In Waterschans 2023 | 2 aandacht voor het vm. Oesterlab aan de Wittoucksingel door onze redacteur Henk Boot. Aanvullend op het artikel een fotorapportage van het exterieur en interieur.

  • De deuren gaan (voorzichtig) weer open

    Het zijn niet alleen de terrassen en Markiezenhof die (met beperkingen) gasten ontvangen, maar ook de Scherminckel in het Archeologisch museum en de stadsgidsen heten u welkom.

  • Oud voorzitter Ad van den Bulck overleden

    Op 28 oktober 2014 kwam het trieste bericht, dat onze oud-voorzitter, Ad van den Bulck, na een kort ziekbed is overleden. Wij verliezen in hem een gedreven mens met een warm hart voor de geschiedenis van Bergen op Zoom, waar hij veel van zijn energie in stak. Zijn stimulerende kracht zal ons nog lang bij blijven.

  • Een zaal vol vrienden

    Vrienden van Anton en andere belangstellenden kregen in een boeiend programma twee presentaties voorgeschoteld. Centraal stond het verzet van Anton van Duinkerken tegen het opkomend nationaal socialisme. Zijn Ballade van den katholiek (1935) en zijn ondubbelzinnige mening over Hitler (1940) waren aanleiding voor internering in het gijzelaarskamp St Michielsgestel van 4 mei tot 29 december 1942. Een tweede lezing sloot hier op aan en maakte duidelijk dat ook wij voor keuzen worden gesteld.

  • Hofzaallezing 2016-III: De weervissers van Bergen op Zoom

    Een prachtige Bergse bedrijfstak die overigens door nog maar één familie wordt beoefend, en mede dank zij de Stichting Behoud Weervisserij kan voortbestaan, komt aan de orde in deze derde lezing. Het boek dat over dit onderwerp verscheen bevat vanzelfsprekend veel meer informatie dan in het tijdsbestek van deze lezing kon worden besproken.