Het project van de Alliantie Zuiderwaterlinie Menno’s Reis behelst een virtuele reis van de ontwerper van de waterlinie, 325 jaar na zijn oorspronkelijke tocht. Doel is om het samenstel van waterlinies en verdedigingswerken als forten, redouten en vestingen onder de aandacht van het (toeristisch) publiek te brengen én de toekomst van dit grootse erfgoed in actuele mogelijkheden en behoeften in te zetten. Denk hierbij onder meer aan de huidige vraag naar waterberging bij de vraag naar tekorten en bij plotselinge overschotten.
Menno’s reis (2023) werd op 25 januari 2024 afgesloten in een bijeenkomst in het Markiezenhof. Daarbij gaven de inleiders een doorkijkje naar enerzijds de behaalde resultaten, zoals opmerkingen en suggesties die tijdens de werkateliers werden aangegeven, maar ook een doorkijkje naar de inzetbaarheid van de gebieden voor nieuwe mogelijkheden.
Zo gaf Bas Bevaart een nadere blik op zijn onderzoek voor zijn onlangs verschenen boek Zuiderfrontier, waterlinie in actie.
Anne van Kuijk gaf namens de provincie Noord Brabant aan dat de ontwikkeling van de waterlinies (of delen daarvan) goed past in het nieuwe waterbeleid: Het landschap bepaalt de manoevre. Ofwel: hou bij het gebruik van het gebied rekening met de (natuurlijke) mogelijkheden van dat landschap.
Het geheel werd omlijst door een dans van Anne Maria Suijkerbuijk die de stroming van water verbeeldde, en een wandeling, bedacht door Paul Staring waarbij de deelnemers water terugbrachten naar het Pielekenswater (eendenplas) rondom het ravelijn Op ten Zoom, het feitelijke punt waar het stroompje de Grebbe wordt genoemd. Onderweg vertelde Paul het achterliggende verhaal via een koptelefoon aan de deelnemers, waarna tenslotte het water vanaf de drijvende brug werd teruggegeven aan de stroom.
