1944 – 2024. Tachtig jaar geleden verdrijven geallieerde troepen de Duitsers van de Brabantse Wal. Dat begint met de Slag om Woensdrecht. Drie weken keiharde gevechten, vele doden en gewonden, ook onder de inwoners. Dorp Woensdrecht in puin. Een stroom vluchtelingen. (zie ook: Woensdrecht en Hoogerheide in bange dagen en De Slag om Woensdrecht en niet te vergeten het dagboek van Marie Almekinders)
‘Het was heftig. We waren ontzettend bang’. De herinneringen aan toen zijn nooit weggeweest. De hevige beschietingen. Dode mensen en ook veel dode dieren. Huizen en gebouwen kapot. Tanks aan flarden. Vader Mon Daalmans die dode Duitse soldaten aan de kant schoof omdat hij anders met de kruiwagen niet verder kon’.
Ze zien het allemaal nog voor zich. Tal van dit soort verschrikkelijke gebeurtenissen staan in hun geheugen gegrift. Cor, Jan en Ad Daalmans waren kinderen toen hun dorp Woensdrecht tijdens de bevrijding in oktober 1944 in de vuurlinie lag. Ze doen nu pas hun verhaal.
Veel van wat mensen toen meemaakten bleef onverteld. Niet belangrijk genoeg gevonden om op te schrijven. Toch zijn er nog steeds verhalen die de moeite waard zijn om te bewaren. Zoals dat van de kinderen Daalmans. Daarom zoeken de heemkundekringen uit Woensdrecht, Huijbergen, Halsteren, Steenbergen en de Geschiedkundige Kring van Bergen op Zoom contact met mensen die als kind of tiener de bevrijding meemaakten.
Hun verhalen willen we opschrijven. Als gezamenlijk project. Om in oktober 80 jaar bevrijding te markeren. Met wat de laatste getuigen van de bevrijding ons nog kunnen vertellen. Dat klinkt misschien wat dramatisch maar in feite komt het daar wel op neer. Want dat kind van 5,6 jaar oud is inmiddels ook 80 jaar ouder. En vindt het misschien allemaal niet zo belangrijk. ‘Ik heb niet zoveel meegemaakt, we zaten een week in de kelder. Ik zie nog de Canadese tanks komen. Ze gooiden chocola en sigaretten naar ons’. We krijgen het te horen alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Voor wie het meemaakte is het dat misschien wel, maar als tijdsgetuigenis blijft dit toch iets wat jongere generaties (gelukkig) nooit hoefden te doorstaan. De zware gevechten bij Woensdrecht en Hoogerheide, de stroom vluchtelingen naar Bergen op Zoom, de glorieuze intocht van de Canadezen in Bergen op Zoom, de hevige strijd bij de Zoom en later bij Moerstraten, Welberg, het geallieerde bombardement van Dinteloord. Maar ook de maanden erna. V1’s blijven vallen en maken levens kapot in hartje Bergen op Zoom.
Dat willen we als brok geschiedenis graag bundelen, van Putte tot Dinteloord. Bent u als kind gevlucht? Heeft u dagen ondergedoken gezeten in de kelder tot de gevechten voorbij waren? Of ving uw familie vluchtelingen op? We komen graag met u in contact! Mail ons! Bel! We komen bij u langs om te praten. Neem ons mee in uw herinnering!
(zie ook de reeks hofzaallezingen van 2015, die in het teken van de 2e wereldoorlog stonden, en de boekjes van Jo Huisman en Maria van Dierendonk)
