Tijdens een feestelijke bijeenkomst op 10 oktober 2019 in de hofzaal van leden van de Lionsclub Scaldis en andere genodigden werd het project ‘maquette Markiezenhof’ afgerond met een onthulling van deze geweldige aanwinst. .
Met de muzikale inleiding à la Jules de Corte ( ‘Ik zou wel eens willen weten’) maakte de blinde pianist/organist/arrangeur Bert van den Brink (2007 Boy Edgarprijs) meteen duidelijk wat de bronzen maquette van het Markiezenhof voor visueel gehandicapten zou gaan betekenen.
In enkele presentaties kregen de aanwezigen een beeld van het project van idee tot realisatie. Dat begon met Dick Westerhof die op vakantiereizen met regelmaat bronzen maquettes bij monumentale gebouwen trof, waarmee visueel gehandicapten een beeld konden vormen. Zoiets zou voor het Markiezenhof een geweldige aanvulling zijn, meende hij (terecht). Dick meende ook dat dergelijke maquettes in Nederland nauwelijks voorkomen.
Doelstelling
De Lionsclub Scaldis aanvaardde het voorstel van Dick om zo’n maquette voor het Markiezenhof te realiseren omdat het helemaal paste in de ‘erecode’ of doelstelling. De club steunt lokaal goede doelen, zoals de oktober(auto)rit voor gehandicapten, de erebegraafplaatsen, maar steekt ook de handen uit de mouwen voor Brabants landschap. Daarom werd uit de leden een commissie samengesteld die het project zou trekken.
Na een lange voorbereiding vond op 25 januari 2018 de publiekspresentatie plaats met als doel sponsors te werven. Ter plekke zegden al enkele ondernemers een bijdrage toe.
De grote klapper kwam later echter met een bijdrage van het Meeussenfonds. Voorzitter Peter Bevers vertelde in het kort iets over dit Bergse fonds uit 1824 (zie ook Waterschans 2010-1). Hij stelde dat de nu gerealiseerde maquette helemaal voldoet aan de voorwaarden die deze stichting stelt voor subsidies aan projecten gericht op welzijn en zorg voor inwoners van Bergen op Zoom.
Verloren-was methode
Leon Vermunt, de maker van de maquette, vertelde over zijn werk bij de bouw van de maquette. Uitgaande van tekeningen van Jan Weyts maakte hij alle delen in een triplex model na, die met vloeibaar gemaakte was werden gevuld. Die wasmodellen werden daarna verder gedetailleerd. Zo’n model werd in een gietvorm geplaatst die verder met fijn gieterijzand werd gevuld. In de oven smelt de was uit deze mal, vandaar de naam ‘verloren was-methode’. Wat achterblijft is een holte in het inmiddels verharde zand Deze mallen kunnen nu met brons worden volgegoten. Blijkens de muisstille zaal een spannend karwei. Na afkoeling en breken van de mallen werden de bronzen delen gepoetst en nabewerkt, waarna ze uiteindelijk tot één geheel werden samengevoegd. Dat geheel werd gemonteerd op de natuurstenen voetplaat, compleet met een informatiepaneel in braille. Al met al een ambachtelijk werk om een kunstwerk te maken.
Kees Spikker (secretaris Wévigé) was als ervaringsdeskundige al vroeg bij het project betrokken, en kon de maker met raad en daad bijstaan. Hij vertelde dat hij emotioneel was geworden bij het aftasten van de maquette van het gebouw dat hij in zijn jonge jaren zelf nog had kunnen zien.
Toegankelijkheid
Burgemeester Frank Petter gaf aan dat een maquette als deze bijdraagt aan het verbinden van mensen, omdat je ervaringen beter kunt delen. Juist omdat mensen een visuele beperking compenseren met oren en handen, is deze maquette een prachtige aanvulling. Dat bovendien wordt aangeboden in de week van de toegankelijkheid. Hij dankte Scaldis dan ook voor dit prachtige geschenk aan de Bergse gemeenschap.
Onthulling
Samen met Dick Westerhof als initiatiefnemer onthulde Kees Spikker tenslotte de maquette op de binnenplaats. Vanzelfsprekend werd Dick Westerhof (en Peter Bevers van het Meeussenfonds) herinnerd aan wat hij tijdens de uitreiking van de erfgoedprijs meldde. De vraag met welke maquette hij over vijf jaar zou komen was weliswaar als grap bedoeld, maar houdt toch een verwachting in voor de toekomst. De stad is daarvoor rijk genoeg aan bijzondere gebouwen.
Bert van den Brink las als geroutineerd braillelezer de begeleidende tekst voor die voor de meeste aanwezigen nu eens onleesbaar bleek. Hij gaf aan dat de tekst bijzonder goed leesbaar was uitgevoerd. Naast hem waren al anderen met dezelfde beperking die belangstellend het maquette aftastten, en zich daarmee oriënteerden in het gebouwencomplex van het Markiezenhof.
Enne, om de toegankelijkheid nog meer te bevorderen, zou een bushalte niet en goed idee zijn?
