De uitnodiging in de Waterschans aan de leden van de Geschiedkundige Kring bleek niet aan dovenmansoren gericht. Ook buurtbewoners namen de gelegenheid te baat om nu eens bij dat kleine gebouwtje te kijken, dat na de herinrichting van het gebied rond de Vissershaven als een relict van vroeger welhaast in de wegberm staat. Oudere Bergenaren herinneren zich nog hoe het vlak over de Papegaaiebrug direct naast de proefveldjes van de suikerindustrie stond. Onderweg naar het zwembad kwam je er langs. In het rapport dat Res Nova Monumenten maakte in opdracht van de gemeente, zijn foto’s van het gebouw in zijn glorietijd te vinden. Ook is daar de ontstaansgeschiedenis in het kort beschreven. Gek genoeg is er op het WBA niet één (lucht-)foto te vinden waar dat gebouwtje in die oorspronkelijke omgeving te zien is.
De uitnodiging gold voor zaterdag 9 juli 2026 tussen 10.00 en 13.00 uur. Die drie uurtjes werden intensief gebruikt. Meer dan 140 bezoekers stapten in die paar uurtjes naar binnen, enerzijds om kennis te maken met de ‘nieuwe buren’ en vooral om het gebouw eens van binnen te zien. ‘Jee, wat een ruimte!’ was de unanieme eerste reactie van bezoekers. Aan de buitenkant verwacht je min of meer dat het om een wat krappe ruimte gaat, maar eenmaal binnen ontdekte men dat het ruimer was dan de eigen woning. En dan was er ook nog een verdieping onder, half in de grond. Menigeen was voor zichzelf al een soort indeling aan het maken, maar dat kunnen we veilig aan de nieuwe eigenaren overlaten.
De wilde oesteropstand heeft ter elfder ure (zie foto hiernaast) haar doel bereikt, al zal de controle op de waterkwaliteit, anders dan vroeger, vooral het drinkwater voor de bewoners betreffen 😉
GK-secretaris Janine hield niet alleen bij hoeveel bezoekers er binnenkwamen, maar probeerde tevens om nog-niet-leden alsnog te bekeren. Afijn, die er van afzag, bewees zichzelf een slechte dienst, toch? Maar de deur blijft open….
Inmiddels heeft het Oesterlab de status gemeentelijk monument verkregen. Dat betekent dat je qua (ver)bouw(ing) niet zomaar tewerk kunt gaan. Maar de eigenaren, twee architecten, van wie één met Bergse roots, Wiegert Ambagts (uit de quizfamilie Ambagts) en Sebastiaan McKay , hebben in het verleden al laten zien hoe vernieuwend ze met bouwprojecten weten om te gaan. Het Oesterlab, dat hun eigen woonhuis gaat worden, krijgt ongetwijfeld minstens dezelfde aandacht. Kijk voor de aardigheid eens op de (engelstalige) website www.namelok.eu. Daar lees je hoe ze aan die wat opmerkelijke naam van het bureau komen, en welke invalshoek ze hanteren bij hun werk.
Tegen de wanden hing ook een fiks aantal documenten waaruit blijkt dat zij inmiddels goed archiefonderzoek hebben gedaan. Gezien het vele achterstallige onderhoud en hun plannen om het gebouw (weer) bewoonbaar te maken, zullen er toch wel handjes moeten wapperen. Getuige de teksten aan de wanden en wat de eigenaren vertelden, zal het oesterlab duurzaam en respectvol worden hersteld’. Latere toevoegingen worden (zonodig) verwijderd en nieuwe ingrepen terughoudend uitgevoerd.
Geschiedenisadepten dan wel behoudende Bergenèren kunnen er op vertrouwen dat er weer een stukje industrieel erfgoed aan de vergetelheid wordt ontrukt. Natuurlijk kun je dan weer wel met je zwembroek in een opgerolde handdoek over de (nu) klinkertjes van de Wittoucksingel langs het oesterlab lopen, maar een eindje verderop kom je echt niet meer bij het zwembad terecht. Dat blijft een herinnering…
